ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤਰ ਕੇ ਵੀ ਜੰਮਣ ਭੂਮੀ ਚੇਤੇ ਰੱਖਿਓ
-ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ ਦੀ ਕਲਮੋਂ ਪੰਜਾਬ, ਵਿਰਾਸਤ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਗ਼ਜ਼ਲ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਰ ਪਲ ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਨੇ ਭਰ ਕੇ।
ਜਗਤ- ਕਲ਼ਾਵਾ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ,
ਮਹਿੰਗੀ ਏਸ ਵਿਰਾਸਤ ਕਰਕੇ।
ਮਾਣਕ ਮੋਤੀਓਂ ਮਹਿੰਗੀ ਪੂੰਜੀ ਮਿਲ ਗਈ ਜਦ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਮੰਗੀ,
ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕੁਝ ਲੱਭਿਆ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ‘ਚ ਮਰ ਕੇ।
ਧਰਤੀ-ਮਾਂ ਨੇ ਅਦਬ ਸਿਖਾਇਆ,ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਬਹਿਣੀ ਨਾ ਬਹਿਣਾ,
ਕਿੰਨੇ ਪੂਰ ਡੁਬਕਣੀ ਖਾਂਦੇ, ਬਹੁਤੇ ਬੇੜੇ ਏਦਾਂ ਗ਼ਰਕੇ।
ਜੇ ਡਰਨਾ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਤੋਂ ਡਰਿਓ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਨਾ,
ਨਿਸ਼ਚਤ ਸੇਧ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਿਥਿਓ, ਪੈਰ ਨਾ ਹਿੱਲਣ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਧਰ ਕੇ।
ਇਹ ਸੰਤਾਲੀ, ਉਹ ਸੰਤਾਲੀ, ਕਲ਼ਮੂੰਹੀਂਆਂ ਦੇ ਉਲਟੇ ਕਾਰੇ,
ਸਿੱਧਾ ਤੁਰਨ ਭੁਲਾਇਆ,ਤਾਂ ਹੀ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੌਜ਼ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਸਰਕੇ।
ਏਸੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਬਾਤ ਅਨੋਖੀ,
ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ‘ਹਸਤੀ’ ਬਣ ਗਏ, ਸੀਸ ਤਲ਼ੀ ਧਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਰ ਕੇ।
ਸਤਿਲੁਜ, ਬਿਆਸ , ਝਨਾਂ ਤੇ ਰਾਵੀ,
ਪੰਜਵਾਂ ਜੇਹਲਮ ਰੋਜ਼ ਉਡੀਕੇ,
ਜੰਮਣ ਭੂਮੀ ਚੇਤੇ ਰੱਖਿਓ, ਬੱਚਿਓ! ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤਰ ਕੇ।
